Psychoanaliza jako system terapeutyczny charakteryzuje się szczególnym podejściem do problemów emocjonalnych oraz ich leczenia. Mówi się czasami, że wyróżnia się na tle innych podejść tym, że jest nieskuteczna. Ale to właśnie czyni z niej jedno z najbardziej niezwykłych zjawisk bardzo przypominających podejście charakterystyczne dla buddyzmu zen. Na czym polega proces leczenia? Co ostatecznie wyzwala z cierpienia?

Nasze podejście do myślenia charakteryzuje współcześnie pewna tendencja do popadania w skrajności. Z jednej bowiem strony skłonni jesteśmy upatrywać w intelekcie jedynej formy kontaktu ze światem, z drugiej - nader często odrzucamy ochoczo wszelkie myślenie, uznając je za zbędny balast. Na gruncie praktyki buddyjskiej, jak i na gruncie każdej religii mistycznej, do tego braku równowagi dołącza dodatkowy problem - werbalizacji doświadczenia wypływającego z praktyki. Buddyzm zdaje się tu potwierdzać słowa Henri Bergsona, że "język jest zasłoną zaciemniającą rzeczywistość". Jednak czy to wszystko oznacza, że powinniśmy zrezygnować z myślenia? Czym tak naprawdę jest myślenie? Czy stanowi wyłącznie "produkt" "ja", czy też przeciwnie - może doprowadzić do doświadczenia jego braku? Czy jest jakiś związek między logiką a praktyką buddyjską? Punktem wyjścia do rozważań będzie refleksja nad praktyką Zen Zwyczajnego Umysłu, którą zapoczątkowała amerykańska nauczycielka Zen - Ch.J. Beck i koncepcjami świadomości i myślenia na gruncie filozofii zachodniej - głównie w starożytnej tradycji platońskiej.