Jaki jest podstawowy motyw naszego życia obecny w każdym naszym działaniu, czy w różnych przejawach naszej cywilizacji? Co jest celem rozwoju duchowego, czy angażowaniu się w różnego rodzaju praktyki? Poszukując tego wspólnego mianownika odkrywamy dominującą rolę naszego "ja", które staje się centralnym punktem odniesienia w duchowości. Czy można wyobrazić sobie praktykę bez tego piętna? Jak się wyzwolić z tyranii "ja"?

Filozofia w swym zachodnim wydaniu postrzegana jest często jako próba odnalezienia ostatecznej, pewnej i niepodważalnej prawdy o świecie. Patrząc z tej perspektywy cele filozofii zdają się być w sprzeczności z fundamentalnymi intuicjami buddyzmu. Jeśli jednak przyjrzymy się tej kwestii bliżej okazuje się, że wiele nurtów filozoficznych - zwłaszcza z okresu antyku - to specyficzne szkoły filozoficzne z własną praktyką i tradycją duchową do złudzenia przypominające niektóre tradycje buddyjskie. Filozofia starożytna była bowiem - jak zauważa Pierre Hadot - ćwiczeniem duchowym. Szkoły sceptyków, stoików, epikurejczyków czy nawet platoników za fundamentalny cel nie stawiały sobie zbudowania niezmiennego systemumetafizycznego, ale nauczanie tego, jak żyć w świecie, w którym wszystkopodlega zmianie. Może zatem warto szukać mostów łączących tradycje greckie z buddyzmem, bo być może w ten sposób uda nam się uniknąć pułapek czyhających na drodze duchowego rozwoju? Spotkanie będzie poświęcone refleksji nad książką B. Magida, amerykańskiego psychoterapeuty, nauczyciela Zen pt. "Koniec pogoni za szczęściem" (więcej informacji o autorze i książcena stronie wydawnictwa http://elay.media.pl/ksiazki/barry-magid)